സ്നേഹത്തിന്റെ കഥ

പരിത്രാണകൻ

ഇരുപത്തൊന്നാമദ്ധ്യായം ഈശ്വരനു മനുഷ്യരോടുള്ള സ്‌നേഹത്തിന്റെ കഥയുടെ പ്രഥമാധ്യായം നിത്യതയാണ്. അധഃപതിച്ച മാനവതയെ സ്‌നേഹിക്കുന്നതു രണ്ടാമത്തേതും. അവരെ ഉദ്ധരിക്കാൻ സ്വസുതനെ ബലികഴിക്കാൻ സ്‌നേഹം സർവേശ്വരനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. 'പാപികളായ നമുക്കുവേണ്ടി ക്രിസ്തു മരിച്ചത് ദൈവത്തിനു നമ്മോടുള്ള സ്‌നേഹമാണു വ്യക്തമാക്കുക' (റോമ.5:8). കരുണാനിധിയായ കർത്താവു നമ്മെ പൂർവ്വാധികം സ്‌നേഹിക്കുന്നു. പാപംമൂലം മരിച്ച നമ്മെ മിശിഹായോടുകൂടെ ജീവിപ്പിക്കയും കൃപാധിക്യത്താൽ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തത് (എഫേ:2:46) ആ സ്‌നേഹമാണ്. മനുഷ്യപുത്രന്റെ മാനുഷ്യകത്തിനുവേണ്ടി മരിച്ചത് സെന്റ് പോൾ ധ്യാനവിഷയമാക്കുന്നുണ്ട്: 'അവൻ സ്വയം വെറുമയാക്കി ദാസന്റെ സാദൃശ്യം സ്വീകരിക്കുകയും മനുഷ്യനായി അവതരിക്കുകയും ചെയ്തു. മരണത്തോളം-അതും കുരിശുമരണത്തോളം-സ്വയം എളിമപ്പെട്ട് അനുസരണമുള്ളവനായി. അതുകൊണ്ട് പിതാവായ ദൈവം അവിടുത്തെ ഏറ്റം ഉയർത്തി സർവോത്കൃഷ്ട സംജ്ഞനൽകി. ഈശോ എന്ന നാമശ്രവണത്തിൽ ഭൂസ്വർഗ്ഗപാതാളങ്ങളിലുള്ള എല്ലാ മുഴങ്കാലുകളും മടക്കി മിശിഹാ കർത്താവാകുന്നുവെന്ന് സകല നാവുകളും ഏറ്റു പറയണം'(ഫിലി. 2: 711) മാനവജനതയുടെ പ്രത്യാശ മുഴുവനും മർത്യഗണത്തിന്റെ പരിത്രാണവും…